Tozlu Raflar

Çalışmalar yorgunluğu sonunda geç kalmış bir tatile hemen başlama hevesi, bazı olayları gözümden uzaklaştırmış benim. Temmuz dergilerinde iyice açığa çıkan önemli bir suçlamayı görmemişim....

Kendisine yapılan tüm kötülüklere ve haksızlıklara rağmen gencecik yüreğindeki insan sevgisini yitirmeyen, o sevgiyle çağdaş Türk yazınına sonsuzlaşan yapıtlar kazandıran Sevgi Soysal’ı yitirdik. İnsanlar gibi...

Ölüm haberini alınca, farkında bile olmadan, Londra’dan yazdığı mektubu yeniden okumağa başladım. Mektubun sağ üst köşesinde “12 Ekim Londra” yazıyor. Sağlık durumu hakkında ayrıntılı...

12 Mart döneminde kendisine copla “tecavüz” edildiğini anlatan Sema’ya Oya’nın söylediği sözlerdir bunlar: “Unut, böyle bu. Aslında basit bir dövme aracı o. Kendi çirkinliklerini yüklemişler...

Mallerme, Edgar Allen Poe’nin ölümü için yazdığı bir şiirde ebediliğe göçen şairin, değişir hallerden sıyrılarak öz varlığına kavuştuğunu söyler. Yahya Kemal ise Rintlerin ölümü’nde...

Ortaya atılan her gerçek sanatkarda kendisinden önce gelmiş olanlara benzememek, onlardan “başka” olmak isteği vardı. Kişilik bunu gerektirir. Orhan Veli için de böyle oldu. 1936...

Tanzimattan önce tekkeye, saraya, beylere kapılanmış şair, tanzimat ertesi, saraya karşı koyabilmek için muhalif prenslere, paşalara, azınlık sarrafına sırtını dayamıştı. Kavgadan kaçanların ileri gelenlerine...

Çocukluğunu bilmiyorum. Ben kendisini Ankara lisesinde tanıdım. Uzun boylu, ip ince, yüzü sivilceli bir çocuktu. Ders dışı faaliyetlerden onu en çok çeken okul dergisi...