Öykü

Kapı ilk kez açık. Bu enfes ilkyaz gününde, ayaklarım hızlanıyor tenimi güneşe öptürmek için. Lakin dışarı çıkar çıkmaz güneşin busesiyle göz kapaklarım kızıl birer...

Göz kapaklarımı çengelli iğneyle kaşıma tuttursam mı? Yoksa açık tutmak mümkünsüz. Oysa Tato beni bekliyor, acele çıkmam lazım. Gece nöbetteydim. Eve gelince ılık bir duş...

Arkamdan sinsice yaklaşıyor, geniş paçalı mor pantolonumun kıçına vurup “seksi devrimci!” diyor. Coşkulu, renkli, kıpırtılı kalabalığın arasına geri dönerken başını çevirip gülümsüyor. Tebessümü oracıkta...

“Ben gideyim artık” diyerek ayağa kalkıyorum. “Gidemezsin” derken gülümsüyor Gökhan ve kalkıp pencereden dışarıyı gösteriyor, “Ben bile zor geldim. Kar yolları kapattı baksana.” Olamaz. İki gündür...

Sabah bir uyandım ki ne göreyim? Yanımda bıraktığım yalnızlık boşluğunda o uyuyor... Oda masmavi ısınmış uyku nefesiyle. Gün, onun gözlerine hazırlanmak için çekmiş geceki...

Ani bir kararla Avrupa Yakası’nda yirmi iki sene oturduğum siteden ayrılarak Anadolu Yakası’nın uzun apartmanlı, uzun ağaçlı, bol trafikli eski semtinin eski sokağında, eski...

Kalabalığın arasına karıştım. Bekledim usulca. Önce bir rüzgâr vurdu, sonra insanlar tren geldiği için biraz geriye çekildi. Önce eğildim, sendeledim ve bir anda dengemi...

“Kaçta geldi?” “Bire doğru.” “Duymamışım...” “Kırkıncı uykuna geçmiştin, kahve içince uyku tutmadı, gittim mutfakta oturdum.” “Acıkmışsındır?” “Ne alakası var canım.” “Yeme diyorum dinlemiyorsun.“ “Bırak şimdi beni Hilmi… bana bak, nereye gitmişler...